• " Dit is niet dan een huis Gods, en dit is de poort des hemels. " Genesis 28:17b

Meer over Home

Meditatie

Mijn God, Mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?’                                                                      Ps. 22:2a

     Wat moet er in je leven allemaal aan de hand zijn voordat je zo tot God roept. We horen de pijn en de verlatenheid in deze Psalm doorklinken. David voelt zich in deze Psalm niet alleen verlaten en bespot door de mensen om hem heen, maar hij voelt zich vooral verlaten door God Zelf. Hij klaagt: ‘U houdt Zich afzijdig van mijn geschreeuw, overdag roep ik en U hoort mij niet, zelfs ’s nachts vind ik geen rust’. Dat is wat om je door God verlaten te voelen! Misschien zegt u, daar herken ik wel iets van. Er kunnen in het leven soms van die donkere momenten zijn, dat zelfs de hemel gesloten lijkt. Je voelt je geestelijk verlaten en er lijkt geen lichtpuntje meer om je heen te zijn. Wat kan het troostend zijn om dan zo’n Psalm in de Bijbel te lezen. Dat betekent dat zo’n ervaring Gods kinderen niet vreemd is. Ook de grote David kende deze momenten. Het leert ons dat wij – midden in alle verlatenheid – net als David – ons hart mogen uitstorten voor God. Met al die nood schreeuwt David toch tot de Heere. Ondanks alles blijft hij Hem aanspreken als ‘mijn God…’

     Deze woorden doen ons natuurlijk ook direct denken aan de Heere Jezus. Hij heeft Zelf deze woorden in de mond genomen toen Hij aan het kruishout hing tijdens die uren van dikke duisternis. Jezus Zelf heeft de volle diepte van de Godverlatenheid ervaren. Daar hing Hij tussen hemel en aarde. De aarde wilde Hem niet meer hebben en de hemel bleef voor Hem gesloten. Ook toen klonk uit de mond van Gods geliefde Zoon diezelfde bange klacht. Het is het enige gebed van Jezus waarin Hij niet de Vadernaam gebruikt. Nooit zullen we ten volle kunnen begrijpen door welke diepte Jezus daar heenging. Maar Jezus deed dit voor de Zijnen.                  Het Avondmaalformulier zegt het prachtig: ‘Hij heeft Zich vernederd tot in de allerdiepste versmaadheid en angst der hel, met lichaam en aan het hout des kruises, toen Hij riep met luider stem: ’Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verIaten? opdat wij tot God zouden genomen, en nimmermeer van Hem verlaten worden.' Laten we te midden van de duisternis daaraan vasthouden en blijven zien op deze Zaligmaker. Dan kunnen we het– misschien wel aarzelend– en ondanks alles – zingen: ‘in de grootste smarten, blijven onze harten, in den Heere gerust.’ 

Ds. G.K. Terreehorst

  • © hersteld hervormde kerk 2022